"Op een dag, uit het niets, kwam mijn man thuis en vertelde dat hij met iemand anders was getrouwd,"

Dit is het verhaal van Mufida Ahmad Al-Shayed, uit Al-Mahatta, Oost Amman in Jordanië

Lees meer
Mufida Ahmad Al-Shayed, 41 Jordanië Craft Storyline

We bezoeken de 41 jaar oude Mufida in haar naaiatelier, welke ze heeft opgezet met vier andere vrouwen in Oost-Amman, Jordanië. Terwijl we de steile hellingen beklimmen, vragen we ons af wat er zich achter iedere deur verschuild. Wanneer we uit de auto stappen in een stoffige straat en daarna in het atelier, is het alsof we een totaal andere wereld betreden. We worden overrompeld door een kleurrijk geheel en we worden vriendelijk begroet door de vijf vrouwen. We worden verwelkomd met koffie en zoete versnaperingen die speciaal voor ons zijn bereid – dit is de typische gastvrijheid van Jordanië.

Terwijl we beginnen te praten, wordt het duidelijk dat de vijf vrouwen wederzijds respect hebben voor elkaar en ze vertellen ons dat ze al dertien jaar beste vrienden zijn. Mufida legt uit dat Sawsan de leider van de groep is: “We hebben haar gekozen als leider omdat ze heel veel ervaring heeft. Ze is ook vrijer, en heeft de mogelijkheid om naar buiten te gaan zonder enige restricties van haar man.” Mufida legt haar arm om de schouder van Sawsan terwijl hun hoofden elkaar raken. Het is duidelijk dat ze een hechte vriendschap hebben en dat er veel meer achter het verhaal van Mufida schuilt.

 “We leefden in ellende,” legt Mufida uit, terwijl de tranen over haar wangen bungelen. Terwijl ze deze van haar gezicht veegt, legt ze uit dat nadat ze getrouwd was, ze niet werkte, ondanks haar secretaresse opleiding. In plaats daarvan bleef ze thuis om voor haar kinderen van nu 9, 10, 11 en 12 jaar te zorgen. De enige bron van inkomsten was haar man, een kleermaker. “We waren een hele normale familie, we hadden het minimale, maar dat was voldoende.” Totdat, op een dag zonder enige aankondiging haar man thuiskwam met de boodschap: “Ik ben vandaag getrouwd.”

Mufida vertelt dat haar man, die enkel de middelbare school heeft afgemaakt, dat hij veel vaardigheden mistte en dat zij hem een groot gedeelte heeft geleerd. “Ik heb een man van hem gemaakt, ik heb hem geleerd hoe hij tegen klanten moet praten, hoe hij problemen op het werk moet oplossen, hoe hij mensen moet groeten, ik heb een mens van hem gemaakt.”

 “Lang verhaal kort, ik ben weggegaan en was in staat om via een rechtszaak mijn kinderen mee te nemen. ”In het begin woonde ze bij haar zus, en haar twee kinderen. Haar zus vocht tegen kanker en haar oudste dochter had diabetes; “de enige bron van inkomsten om alle 8 eten te geven, was ik.” Het was een periode die gekenmerkt wordt door wanhopigheid. Mufida vertelt dat haar leven betekenisloos werd en dat ze het vertrouwen verloor in iedereen behalve haar zus. De mate van ernst is moeilijk voor haar te beschrijven, waarna ze zegt: “Ik wens het niet eens toe aan mijn ergste vijand.”

Mufida wist dat ze een manier moest vinden om te overleven en op dat moment hoorde ze over CARE, die vrouwen ondersteunde om hun bedrijf op te zetten. In het begin focuste het bedrijf van Mufida op het verpakken van chocolade, een vaardigheid die ze thuis leerde. De business groeide, en al gauw werden er bestellingen gedaan voor huwelijken, dopen, diploma uitreikingen en meer. Ze vertelt: “De inkomsten waren goed, maar lang niet genoeg voor 8 mensen.” Ondanks dit gaf haar bedrijf haar een gevoel van voldoening en enige zekerheid.

Na het runnen van haar chocolade verpakking bedrijf, deed een volgende mogelijkheid zich aan. CARE zocht naar groepen vrouwen om te ondersteunen. Het was toen dat de vijf vrouwen besloten samen te komen en hun idee te presenteren aan CARE. Na verschillende meetings kwamen ze erachter dat hun idee succesvol was geweest. Zodra de training was voltooid en het fonds was ontwikkeld, begonnen de vrouwen met het opzetten van hun bedrijf. Al snel vonden zij een atelier in hun buurt, dat vies en verlaten was. “Het kostte ons een maand waarin we dag en nacht werkte om het atelier klaar te maken. We maakten schoon, verfde de muren, en ordende de spullen die we nodig hadden. Wij zijn nooit gestopt.” zegt Mufida.

Het atelier is nu vol in werking, en iedere vrouw heeft haar rol. Mufida’s specialiteit is knopen en kragen, terwijl Sawsan achter de naaimachine werkt. Mufida voegt toe, zonder aarzeling: “We complementeren elkaar.” Ze zijn pas een aantal weken bezig en ontvangen nu al grote orders. Sawsan legt het geheim achter hun succes uit. “Als ik zeker ben over het product, ben ik succesvoller. Dit is wat er voor zorgt dat klanten terug komen.”

Mufida en Sawsan, foto: Eva van Barneveld                    

Mufida zorgt nu voor een oudere vrouw en woont met haar vier kinderen. Dit helpt met de inkomsten en zorgt ervoor dat ze niet in schaamte hoeft te leven als gescheiden vrouw. Ze gaat verder: “Een vrouw moet zichzelf helpen, met man of niet. Ze moet niet bedelen om hulp, maar opzoek gaan naar andere manieren.”

Als Mufida over haar kinderen vertelt, lichten haar ofen op en laat ze gauw foto’s zien op haar telefoon. De kinderen hebben prachtige glimlachen op hun gezicht en zijn mooi gekleed. Ze vertelt trots dat ze goed presteren op school en dat ze hoopt dat ze allemaal naar de universiteit gaan. Ze concludeert: “Er zijn vele redenen dat ik leef. Het leven heeft het uiterste van mij gevraagd, maar wat me heeft gebroken, heeft me alleen maar sterker gemaakt.

Terwijl we vetrekken, praten de vrouwen geamuseerd over hun toekomst plannen voor het bedrijf, hoe ze hun atelier gaan uitbreiden en hoe ze meer vrouwen in hun omgeving gaan steunen. Ze praten uitbundig over het plezier dat ze hebben door samen te werken, en lachen om het idee dat ze samen oud worden. De solidariteit die deze vrouwen voor elkaar hebben is waanzinnig, en we vertrekken met het gevoel dat Mufida en haar vriendinnen een mooie toekomst wacht.

 

Mufida en haar kinderen, foto: CARE